Wat ook al deurgaan

Net die smaak van jou vel, soos stoom wat uit 'n woedende rivier opkom, dit is 'n hart wat hulpeloos aan die brand is, die geluid van 'n ster wat deur 'n stil naghemel brul. Wat ook al hier deurgaan, ek kan dit belowe, jy het alle seisoene in my ingeweef. Jou fyn vingers het eens kaarte in alle moontlike rigtings geteken.

Die beeld van so 'n aanraking alleen is meer onmiddellik en visceraal as enige poësie wat ons kan skryf. Dit is wat ek nou by my hou, 'n eensame vingerpunt wat my lippe stilmaak om te keer dat ek mors, 'n geskenk waaraan ek kan vashou in die plek van wat nie meer gegee kan word nie. Iets het toe deur my gegaan, die spore wat ons gemaak het, het 'n kode ononderbroke aangedui en vasgehou waar ek nie kan los nie. Dit is so 'n gewone, menslike ding om so 'n verpletterende verlies te voel.

Net die geur van jou hare en vel, blomvelde en warm klapperbome, parfuum wat uit oop ambrosia opstyg, dis die hart wat hulpeloos aan die brand is, die geluid van 'n ster wat deur my donker lug brul. Wat ook al daar deurgaan, ek kan dit belowe, jy het alle wêrelde in my ingeweef. Jou fyn lippe het elke kaart wat eens 'n koue vallei in my was, gewei. Die beeld van so 'n aanraking alleen gee iets meer teer en visceraal as wat enige tong kan probeer vorm.

Dit is wat ek nou saam met my dra, die aanvanklik voorlopige ontmoeting van lippe, so sag saambind en druk om te keer dat ek mors, 'n geskenk wat ek nou nog kan proe in die plek van wat nie meer gegee kan word nie, van wat so skielik weggeneem is . Iets het toe deur my gegaan, die merke wat ons gemaak het, dui op 'n kode wat ek een keer gebreek het, vasgeklem waar ek nie kan los nie. Net 'n voorsmakie van alles wat jy is, is meer onmiddellik en visceraal as enige gedig wat ek ooit sal skryf.

Dit is wat ek nou altyd vashou. Dit is so 'n gewone, menslike ding om so 'n onberekenbare verlies te voel.

Soortgelyke stories