Dit kon nie anders gewees het nie.

Dit is wat dit is en nie anders kon gewees het nie.…

U is my liefde en ek van u. Ek sou u name kon spreek, maar tot watter einde? Ek skryf dit nie aan u nie, maar vir u. Aangesien ek van die hoi polloi is, moet ek met hulle praat soos u nie wil nie. Ek praat met hulle van liefde, ver buite en tog vier hulle die vlees; ons liefde is so suiwer, selfs binne sy baldadige wellus vol kreune, hyg en vuil lakens. Ons is ver in die ruimte, maar nog altyd in die tyd.

Daar is dae, nee, oomblikke binne die dag, wat ek wens dit was anders. Ek wil met jou trou, maar kan nie. U wil wel met my trou, maar sal nooit.

Ek wens verreweg dat ek jonger was. Ek wil nader wees. Ek wens ek was enkellopend.

En tog, net soos die onmoontlike tydreis om u voorouers dood te maak; was iets, enige klein dingetjie anders, sou ek en jy nie ontmoet het nie, nie verlief geraak het nie, en op geen manier ons lewens aan mekaar toegewy het nie. Ja, ek wens dat dit anders was en ek weet dat dit nie kon wees nie, of, my liefde, ek sou niemand hê om dit vir of vir te skryf nie. Ek weet jy weet dit en daarom weet jy wie jy is. Ons stort dieselfde trane uitmekaar en vergeet, as ons saam is, nie een nie.

Ons het tog dieselfde naam. Ek het jou lief. Ek doen dit net.

Soortgelyke stories