Ek het gevoel hoe die tjalie van donker 'n veraf slinger val. Soos ek cheddar en harde brood gesny het. En nie 'n besonderse seën van dit alles nie. Met 'n sop uit 'n tenk van brou. Soos 'n krummel gaan 'n skaduwee van stof verby.
Deur krake in my verweerde blyplek. En met 'n soen het ek 'n prosa geken. Van kranse in jou tjalie. Met 'n flou van sagte asem.
Sondig vriendelik die gedagtes van julle. Om die hitte tussen jou dye te streel. En nie 'n besonderse seën van dit alles nie.
Die ketel het 'n pot pap gesing.